parvaneh wrote @ ژوئن 20, 2009 at 5:45 ق.ظ

من نمی دونم چی بگم … از دیروز شده ام یک پارچه درد … انقدر اشک ریخته م که به زور هم می تونم نگاه کنم .. از ساعت هفت صبح هلیکوپتر ها با فاصله خیلی کم مانور می دن … از فکر اینکه چه خوابی برای بچه ها دیده اند تنم می لرزه … از فکر تفرقه هایی که اینجا توی این دنیای مجازی اتفاق افتاده دلم می لرزه … تصمیم گرفتم وقتی همه چی تمام شد و روزهامون مثل سابق زیر یوغ ولی آرام شد به کل این دنیا رو از یاد ببرم .. می گویند قشر اینترنت دار چند درجه ا ی از قشر عام بالاترند .. من حاضرم قسم بخورم خاص نیستند که هیچ از عام هم عام ترند حالا چه برسه پاشون برسه به کانادا یا امریکا یا المان یا درغوز آباد سفلی تو کنج ایران .. فرقی نمی کنه … حالم دیگه داره از حرفها و تزهای این فیلسوفهای دوزاری به هم می خوره …

چه روز گندیه امروز .. این حال بد منو کشت … راستی چرا من هر چی غر دارم می ارم پیش تو … منو ببخش .. ولی تو جزو معدود انسانهای پاک و همه چیز فهم این روزگاری .. ای کاش امثال تو بیشتر بودند.

مواظب خودت باش نازنین

  بهار wrote @ ژوئن 20, 2009 at 6:58 ب.ظ

این روزا قلبم هر لحظه میشکنه، از دیدن ویدئو راهپیماییهای تهران، از مردم غرق در خون، از شعوری که خرج شد تا از ما فیلم تبلیغاتی بسازن. از اینکه هر لحظه میبینم که ما رو احمق فرض میکنن. از همه چیز این روزای تهران. به زودی برای همیشه از اینجا میرم که جای دیگه ای بهتر زندگی کنم، اما هرگز فکر نمیکردم که وقتی به تهران فکر میکنم شکل و قیافه اینروزهاش جلوی چشمام بیاد. فکر میکردم بارونای هر شبش و منظره عجیب و شلوغش از توچال با همه خاطره های قشنگش یادم بیاد و بس. فکر میکردم یادم بیاد که میر حسین از حالا کاری میکنه که مردم ما راحتتر زندگی کنن. که از این بدتر نخواهد شد. که شرافت انسانی ایرانی ها بهشون برمیگرده… اینروزا حالم از همه چیز بد میشه…

  پگاه wrote @ ژوئن 21, 2009 at 6:10 ق.ظ

من هم نگرانم . داشتم فکر میکردم چه مصیبت ها دیدیم در جوانیمان . درد عشق وطن شدیدترین درد است . این را حالا بهتر از هر زمانی درک کردم .
“مرغ سحر ناله سر کن”

  ويدا wrote @ ژوئن 21, 2009 at 6:16 ق.ظ

من فقط آرامش مي خواهم .

  سلام wrote @ ژوئن 24, 2009 at 2:19 ق.ظ

سلام مخمل جان،
اون پست کذایی رو برداشتم، ولی خیلی حیفم اومد… چی می شد اگر دسامبر امسال عکس نفر سومی هم به اون عکسهای وبلاگم اضافه می شد؟!
این هم شعری از خانم بهبهانی :
ترسم که آنچه تافته ای – بر گردنت کمند شود، شعر تازه ای از سيمين بهبهانی

گر شعله های خشم وطن / زين بيشتر بلند شود
ترسم به روی سنگ لحد / نامت عجين به گند شود
پر گوی و ياوه ساز شدی، / بی حد زبان دراز شدی
ابرام ژاژخايی ی تو / اسباب ريشخند شود
هرجا دروغ يافته ای / درهم چو رشته بافته ای
ترسم که آنچه تافته ای / بر گردنت کمند شود
باد غرور در سر تو، / کور است چشم باور تو
پيلی که اوفتد به زمين / حاشا دگر بلند شود
بر سر کله گشاد منه، / خاک مرا به باد مده
ابر عبوس اوج – طلب / پابوس آبکند شود
بس کن خروش و همهمه را، / در خاک و خون مکش همه را
کاری مکن که خلق خدا / گريان و سوگمند شود
نفرين من مباد تو را / زان رو که در مقام رضا
دشمن چو دردمند شود، / خاطر مرا نژند شود
خواهی گر آتشم بزنی / يا قصد سنگسار کنی
کبريت و سنگ در کف تو / خاموش و بی گزند شود
سيمين بهبهانی
۲۵ خرداد ۱٣٨٨