مرجان عزیزم . مدتها بود میخواستم در این خصوص بنویسم . پست اخیرت شاید تلنگری شد که این مطلب نا تموم رو تکمیل کنم در راستای نوشته تو.

—————————————————————————————————–

فرهنگ وابسته به مذ/هب ما نگرش ویژه ای را در خصوص قوانین و عرف مربوط به روابط  انسانی شکل  میدهد  که همیشه و همیشه تاکید بر دفاع از نا/موس و داشتن غیر/ت دارد  و این نا/موس چیزی تعریف نمیشود  جز زن و خواهر و دختر و در واقع جنس مونث …این همان جاییست که البته این فرهنگ چشمش را به روی هر نوع رابطه دیگری غیر از جنس مخالف میبندد و بسان کبکی که سرش را در برف کرده و واقعیات را نمیبیند با آن رفتار میکند. آموزه ای که در آن ارزش به این است  که زن نمونه و ایده ال آفتاب مهتاب ندیده باشد و با/کره بودن ویژکی لازم و کافیست !*

جامعه مذه/ بی شکل گرفته برا اساس شری.عت اصول و قوانین مرد نوشته ای را دنبال میکند  که به وضوح به هنگام برپاسازی قوانین نیازهای عناصر ذکور را لحاظ کرده است زیرا به آن نیازها واقف بوده است  و برای حفظ آن کوشش کرده  و البته  با هوشتر از آن بوده  که از احساسات جنس زن در این راستا غافل بماند و همین انگیزه باعث ایجاد چنین قوانینی برای حفاظت منافعش  در این خصوص گردیده است.

اینکه ریشه قوانین امروزی ما کجاست و ادیان تا چه حد قوانینشان به هم شباهت دارند و چرایی و چگونگی نگرش  قانون شری/عت  به این مقوله  مبحثی است که ورای این نوشته خواهد بود. تنها به ذکر این نکته اکتفا میکنم که  وقتی ما از جایی می آییم که  ابتدا قرار بر ازدواج و بعد ایجاد رابطه روحی و جسمی است چگونه میتوان اطمینان حاصل کرد  که شریک  جسمی و روحی که  بعضا کاملا با چشم بسته و کورمال انتخاب شده مکمل این نیازها باشد ؟ پس تنها چیزی که بقای این رابطه را ممکن میسازد قوانین وضع شده اطراف است که به ضرر جنس ضعیفتر پایه گذاری شده.

آنچه که هست اهمیت این نگرش در شکل دادن احساسات درونی ما و مواجه شدن با نیازها و رفتارهای عادی بشر است.  احساساتی که جدا از قو/میت و مذ/هب و همه فاکتورهای وابسته به زمان و مکان بدون خواست و اراده انسان ، جدای از زن یا مرد بودنش ، پدید می آید و جان میگیرد  و آنگاه او یا مجبور به سرکوب آنهاست و  از درون خود را برای داشتن آنها سرزنش میکند و یا برای رسیدن به خواسته اش از هیچ جنگی هراس به دل راه نمیدهد.

این که بخواهیم در این قوانین و آموزه ها به دنبال راه حلی برای مشکل مورد نظر باشیم ره به هیچستان است. ما از جایی می آییم که وقتی حافظ از شراب و مستی می ناب میگوید آنرا تشبیه میدانیم و نمیپذیریم که آنچه بر دل مینشیند از دل بر آمده و اگر مشاهده و تجربه همراه هم نباشد چنین توصیفی دلنشین غیر ممکن است! از جایی می آییم که لذت از س/ ک /س برای زن هرگز تعریف نشده که هیچ ، احساسی توام با عذاب وجدان است چه برسد به  خیانت و گناهان بر شمرده شده!

حال این فرهنگ ریشه ای خیانت را چگونه تعریف میکند یا بهتر بگویم بسته به اینکه کجای  طیف اعتقادات باشیم چه چیز را خیانت  میدانیم؟ پاسخ به این سوال عکس العملهای روحی و به تبع آن جسمی ما را به این مقوله شکل میدهد.  برای خیلی ها حتی فکر کردن به چنین رابطه ای خیانت محسوب میشود. ولی  مگر میتوان همیشه و همیشه جلوی رویاها و افکار راگرفت و اصلا مگر میشود با احساسات مقابله کرد؟ غیر از اینست که برای حفظ اطرافیان سعی به ساپرس کردن این احساسات یا هدایت کردن آنها به سمتی داریم که همه چیز جور دیگری به نظر بیاید و به این وسیله برای خود و اطرافیان توجیه  بسازیم؟ این یعنی به زور خاموش کردن شعله های درونت با فوت که یا شعله شمعیست که موفق میشوی و خاموش میشود و یا آتش زیر خاکستریست که  با فوت کردن اکسیژن بیشتر میگیرد و همه وجودت  را به آتش میکشد و خودت و زندگیت را خاکستر میکند!

مثالهایی که مرجان عزیز مطرح میکند دو مورد اکستریم  مذهبی و فرهنگیست . نباید از یاد برد که بسته به اینکه والد درون ما چقدر قوی باشد و  چقدر دیگران را بر خود برتری میدهیم،  تصمیم گیریهامان در چنین شرایطی  متفاوت است.  گاهی یاد آوری اینکه  تجربه زندگی تنها و تنها یکبار است به تصمیم گیریهایی می انجامد که کاملا خلاف جهت اصول عرف و سنت و مذهب است . پس با فرض اطمینان از خواسته  دو طرف  رابطه جدید و امکان سرکوب والد درون ممکن است موردی باشد که به این زجر (؟) روحی و جسمی پایان بخشد و شماتت خانواده حتی به نظرش هم نیاید زیرا چنان از عشق ملتهب و پر میشود که چشمهایش به روی سختی ها بسته خواهد شد.  آنچه که هست قدرت بی چون و چرای  والد درون در این دو مورد و خیلی موارد دیگر است که از ریشه مذهبی فرهنگی شکل گرفته و در شکل بیرونی به  اهمیت نظر خانواده و  فرزندان به چشم می آید زیرا که اگر خود فرد بخواهد به یکباره همه این سرزنشها را به جان میخرد و پشت پا میزند به همه چیز.

————————————————————————–

*و زنان حامی این نگرش هم سرکوبگران کودک درون خود هستند که با طرفداری از چنین قوانین درستی تصمیمات خود را توجیه میکنند.
پ.ن. تاکید میکنم بحث و بررسی در این زمینه نیاز به دانش روانشناسی و تاریخ و جامعه شناسی داره که من تو هیچ کدوم اینا خودم رو متبحر نمیدونم و نظراتم کاملا شخصی و بر اساس اطلاعات عمومیست!
پ.ن. اضافه کنم  یاد گرفته ام هر نظر و عقیده ای را محترم بشمارم و بدانم که اگر انتخاب  ایدئولوژیک من با کس دیگری متفاوت است دلیلی بر کوچک شمردن نوع نگرش اونیست.

وقتی فکر میکنم به همه روزهای گذشته و به همه تلاشها و به همه دویدنها ، شش سال  رقم کوچکی به نظرم می آید. باورم نمیشود که بتوان این همه کار را در شش سال انجام داد. زندگی کرد. یکبار دیگر مهاجرات کرد. دانشگاه رفت و درس خواند و چند شغل عوض کرد و باز کار کرد و زندگی به هم زد و خود را متعلق دانست !
از طرفی  گاهی آنقدر دلتنگ میشوی که شش سال یک عمر به نظرت میرسد!  انگار که همه عمرت در این تنهایی بوده ای و اسنپ شاتها و خاطرات نوستالوژیک قدیم  مثل نقطه کوچک دوردستی به نظرت می آید:
شش بهار است که سال تحویلش را بدون بوسه پدر و مادر گذرانده ای در حالیکه تعطیلاتی در کار نبوده . شش سال که تولدت فقط و فقط تلفنی تبریک گفته شده و از جشنهای خانه پدری خبری نبوده .
شش سال که هر آخر هفته با “گوله نمک ” بحث نکرده ای که کدام روز را خانه کدام  پدر و مادر بگذرانید.
شش سال است که نگران دلخوری خاله خانباجی  از نرفتن به  حمام  زایمان دختر نوه فلانی و انصافا عید دیدنی های اجباری حرص درار  نبوده ای.

شش سال که همه عزیزتر از پیشند. کانفلیکتها و اختلافات همه فراموش شده و تو هم شاید عزیزتری . چه میدانی …مگر نه اینکه همه میگویند دوری و دوستی !

شش سال که برای رفتن به مهمانی و پارتی مشتاقانه ولی با دلهره ای ته دلت حاضر نشده ای..
شش سال هم هست که دیگر از پلیس و گشت و برهم خوردن مهمانی و پارتی و نوشیدنی مهمانی خصوصیت نمیترسی. راستی آن دلهره ها هم صفایی داشت . گویا مزه همه کارهای یواشکی و خلاف خوشمزه تر از وقتیست که بدون درد سر به ثمر میرسند!
از آن خنده دارترشش سال است که  اگر وسط خیابان هم را ماچمالی هم بکنید و هر غلط دیگر هم بکنید هیچ کس کاریتان ندارد. حتی نگاه چپ هم بهت نمیکنند وتازه حتی اگر با ب .ی. ک.ی. ن. ی  هم راه بروی کسی دست به کپلت نمیرساند .(نه اینکه ما به این اوامر خطیر اینجا دست بزنیم ها!!!)  هرچند گویا پارسال بود که یک هموطن از دیدن کلی ویج  بانویی هیجان زده شده بود و بوسه ای حواله کرده بود ولی دور از جان شما تا زمانی که دور و برت ایرانی نباشد این خارجکی ها ل. خ. تت را هم نگاه نمیکنند وای به حال لباس بر تنت را …آنقدر که گاهی به ز.ن. بودن یا جذابیت خودت شک میکنی!  البته دروغ چرا …مرد جماعت نمیشود زیبایی ببیند و توجه نکند (ببینم این هم دور از جان داشت ؟) ولی آننقدر محترم توجه میکند که ناخودآگاه میبینی فرق ماه من و ماه گردون را ! راستی همین هفت سال پیش بود که من و گوله نمک سرکارمان تذکر خوردیم چون با هم ناهار خورده بودیم !!! کور شوم اگر کار دیگری کرده بوده باشیم !!!!

آمدم از اسنپ شاتهای خوش بنویسم و مرثیه شش سالگی ورود بخوانم دیدم که چطور ناخود آگاه تلخی دارد همه چی غیر از نزدیکی عزیزان …خودمانیم مملکت خوبیست کانادا…به ما که بد نرسیده … گذشته از دوری جاییست که اگر هدفت را روشن کنی و تلاش کنی امکان ندارد به خواسته هایت نرسی. حتی اگر خودت باشی و خودت و قرار باشد همه چیز را خودت بسازی. خداوند صبر تحمل دوری را به ما اعطا کند و وصال این سرزمین فرصتها را به دوست داران در انتظارش.

روز 16 می ششمین سالگرد ورود ما به کاناداست. آن هم چه ورودی ….

——————————————————————————————-

پ.ن. کمی تا قسمتی خصوصی : پارتنر سالگرد مهاجرتت مبارک و باز هم تبریک برای همه دست آوردهایت و خسته نباشید برای همه تلاشهایت .میدانم گهگاهی ( منظورم کل چهار سال اول است :دی ) با تندی و غر و منت کشی و خلاصه هر وسیله ای  به ماندن مجبورت کرده ام  ولی به نتیجه اش می ارزید نه ؟!؟!؟!؟

بابا …من به این صلی علی محمد یه زهرماری دراومد آلرژی دارم ..اینا نمیخوان یه تنوعی بدن به این شعارای در پیتی بعد سی چهل سال …اه…اه ..اه

وقتی بچه ای وقت لویدن پروانه ها خوش خوشانت میشود ! پرشان میدهی تا جایی که رویاهایت میروند . تا همه جاهایی که ندیده ای و تنها تصور آنچه میبینند  گونه ات را رنگ میبخشد . در خیالت پرهای رنگیشان را تا رسیدن به گل دنبال میکنی.

وقتی بزرگ میشوی تا پروانه  ای میلولد پرش را میکنی و نظاره گر دست و پا زدن عبثش میشوی!