بالاخره بهار اسما هم که شده اومد… بهار همیشه واسه من با تازه شدن همراهه . حتی اگه این سر دنیا باشم و یک خروار برف هنوز روی زمین باشه همه تلاشم رو به کار میبندم تا حس بویاییم رو به کار بگیرم و بوی بهار رو حس کنم . اگر چه که خیلی مثل همیشه پر انرژی از یکماه قبل به استقبال سال نو نرفتم ولی دو هفته آخر سال همه تلاشم رو کردم که رنگ و بوی تازگی رو بازم به خونه بیارم. (تشویقها و همراهی های  یه دوست خیلی خوب که خودش میدونه کیه بی تاثیر نبود…بازم هزار هزار تا ممنون دوست جونم )

با یاد سال نو های خونه پدری و تصور اینکه الان اونجا چه خبره کلی دلم گرفت ولی به هر حال این هم قسمتی از انتخاب من بوده که باید قبول کنم و هر جور هست با قضیه کنار بیام… امسال لحظه  تحویل  سال این سر دنیا صبح زود بود. راستش همراه محترم یه اشتباهی تو حساب و کتاب زمانی کرد و من هم به همون اطمینان فکر کردم ساعت 4:30 صبح عیده. اول سعی کردم بیدار بمونم …تا 1:30 صبح پای فیس بوک وقت گذروندم ولی بعد چون خودم تنها بودم دیدم فایده نداره . بهتره بخوابم …ولی هر نیم ساعت یکبار صدای مامان خانومم میومد تو سرم که “اگه لحظه سال نو بخوابی تا آخر سال خوابی :دی” و من هم با عذاب وجدان بیدار میشدم و یک نگاه به ساعت و منتظر تا 4:30 شه …ولی ظاهرا 4 تا 5:30  (که ظاهرا ساعت درست تحویل سال بوده ) خوابم برد و وقتی بیدار شدم فکر کردم کار از کار گذشته …همونطوری خواب آلوده با همراه خان دیده بوسی و سال نو مبارکی کردم و خوابیدم تا صبح …این از شروع گاوی …تا بقیه سال چه پیش آید!

سال گذشته روی هم رفته سال بدی نبود.  راستش بهتره بگم  معمولی بود. به غیر از سفرم به ایران و تازه شدن دیدارها و تغییرات شغلی نکته قابل ذکر دیگری نداشت . آخر سال جریانی پیش اومد که خیلی از روزهای قدیمی رو مرور کردم. خاطره های خوب و بد … به نکته ای که رسیدم این بود که اگه بی طرفانه به گذشته نگاه کنم همیشه سعی کردم با توجه به شرایط موجود بهترین تصمیم رو بگیرم . یعنی ممکنه که الان اون تصمیم به نظرم خیلی خوب نرسه ولی علت اینه که شرایط رو دقیقا یکسان نمیبینم… خوب امیدوارم همچنان به تصمیم گیریهای خوبم ادامه بدم با این تز که تا میتونم از زندگیم و این روزهای باقی مونده جوانی لذت ببرم
چند کار نیمه تموم دارم که با هر ترفندی تا به حال پشت گوش انداختم . بار مسئولیت چنین کارهایی همیشه و هیشه شیرینی لحظه رو از آدم میگیره و به نظر من زندگی خیلی کوتاهتر از اونیه که دستی دستی بخواهیم تلخش کنیم . گمونم راه حل این باشه که  دو سه ماهی زندگی رو اساسی تلخ کنم به خودم و ترتیب یکی از اساسی ترین این کارها رو بدم و بعد دوباره به زندگی عادی البته با شکر بیشتر برگردم

خوب…اگر چه که یکی از بالاترین لذتها برای من آشپزی کردن و پختن غذاهای بسی خوشمزه و بعد لذت بردن از طعم و مزه اونها از یک سو به به و چه چه دیگران از سوی دیگره ))  ولی  باید این لذت رو کم و بیش به خودم حروم کنم . چون به هر حال تپلیدن بعد از تناول خوشمزه جات به شدت من رو دچار عذاب وجدان میکنه . یه برنامه هم باید بریزم که به وزن دلخواه برسم .

فعلا هردو مورد بالا ” لحظه را دریافتن ” رو نقض کرد! به این میگن  یه  برنامه ریزی گاوی به تمام معنا…

یکی از حسهایی که ناخواسته تو سال گذشته در راستای یک سری اتفاقات عجیب دور و برم تجربه کردم و یک جورهایی ناخواسته جزئی از من جدیدم شده حس بی اعتمادیه. منی که شاید همیشه فقط خوبیهای افراد رو میدیدم و حتی اگر نکته منفی در افراد وجود داشت دنبال توجیهی میگشتم که اون خصوصیت رو به خوبی تعبیر کنم دیگه نمیتونم از نکات منفی در روابط به راحتی بگذرم. یعنی قبل از ایجاد یا ادامه رابطه با گرفتن علامتها از ایجاد رابطه جلوگیری میکنم. باورم نمیشه که اینقدر متفاوت شده باشم. این حس برام خوشایند نیست. از طرفی دلم میخواد به اون حالت قدیمی برگردم .چون اینجوری قطعا دنیا رو بهتر میشه تحمل کرد، از طرف دیگه وقتی به چنین نقطه ای میرسی دیگه امکان برگشتن به آدم خوشبین گذشته غیر ممکنه . غیر ممکن یا سخت دلم میخواد روحم رو از این احساسات تلخ پاک کنم. حالا چه جوری …خودم هم نمیدونم …بعدا بهش فکر میکنم…ولی چیزی رو که مطمئنم اینه که به هر حال با اومدن بهار حداقل به خودم قول میدم که آغازی دوباره رو بجویم و امیدوارم سال بعد احساسات مثبیم بیشتر از منفی ها باشد…

وقتی دو سه ماه تلخ زندگی که فعلا برنامه ریزی کردم  گذشت دوباره یه برنامه ریزی میکنم که همه کارهایی که دوست دارم انجام بدم …وای چقدر کاری هست که دلم میخواد انجام بدم … ولی الان اسمش رو هم نمیبرم …اینم تنبیه تنبلکی چون من که اینقدر کار داره: محروم شدن از نصف عیش که وصفشه  ((((

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار!

کمی تا قسمتی ابری نوای این دل غمگین و ترسان است
سکوتی تا نهایت…
خروشی گشته پنهان در پس آغوش احساسش
و آن لبخند بی روحش چو سر پوشی به ترس از بعد ناپیدا...

قصه من ، قصه تو ،قصه او … قصه هر کدام از ما …
من اینسوی دنیا فریاد فمنیستی میزنم و میگویم : “به پدرم ،پدرت ، برادرم ، برادرت و هیچ مذکر دیگری مربوط نمیشود که ما چه تصمیمی برای زندگی خصوصیمان میگیریم!”
تو معصومانه به من مینگری و میگویی: “چه سود ، هر چه فریاد بزنی بی فایده است . فرهنگ ما آبروی پدر و برادر را در خرده فرمایشات و تصمیم گیری برای زندگی جنس ما می بیند”
و من تلخ میگویم : ” و همان برادر دخترک غریبه را در خیابان با کلامی کریه و فجیع مینوازذ و چه بسا بر او دست درازی میکند…و هستند آنان که حتی به دور از آن همه مردان هنوز هم سایه سنگین این آموزه  را به نام نجابت و زن بودن  بر دوش میکشند!
راستی چه تلخ که همه آموزه ها و داستانهای تلخ و شیرین و حتی طنزها و قصه های فرهنگ غنیمان زن را موجودی وابسته نشان میدهد .”
میگویی : “وقتی پای حفظ زندگی باشد …”
به فکر میروم…راستش با همه ادعاهایم  خودم هم  پاسخی قانع کننده برای  پارادکس حفظ یک زندگی به هر طرفندی و یا ایستادن در برابر زن ستیزان نمیابم. گمانم که فرهنگ تا مغز استخوانم رسوخ کرده !

——————————————————

روز زن بر همگان میارک . به امید روزی که زنان کش..ر من هم حق..قی برابر با مردان داشته باشند و برای زن بودن مظلوم واقع نشوند!

بوی عیدی , بوی توپ , بوی کاغذ رنگی
بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو

شش بهار گذشت …از آخرین بهاری که سال را سر سفره مادر بزرگ تحویل کردیم …
چون همیشه به کوچه باغش رفتم و هوای خوش رطوبت زده شمال را تا عمق وجودم فرو دادم … درختهای در انتظار شکوفه  را لمس کردم . انگار میدانستم که شاید دیگر بهاری را در اینجا تجربه نکنم. تا توانستم بنفشه چیدم و سفره را تزئین کردم …تخم مرغ رنگ کردن خانه مادربزرگه همیشه داستانی بود …هیچ چیزی غیر از یک ماژیک بزرگ سیاه و آبی و گهگاهی یک قرمز پیدا نمیشد. با همان تخم مرغها را رنگ کردم …دستهایم بعدش دیدنی بود.
مادر بزرگ میگفت:  هر وقت تو میایی سفره ام رنگ دیگری دارد . معلوم است که جوانانه و با سلیقه تزئین شده و من اخمی به ابرو گفتم : اینجا که وسیله ندارم …باید بیایین سفره خونه خودم رو ببینین ! و نگاه سنگینش را پشت سرم حس کردم …آیا هیچوقت دیگر خانه ام را خواهد دید …خانه ای سوی دیگر کره خاکی …
دایی جان صدای کند و کش دار کودکی ام را تقلید کرد و گفت ” میخوام برم گل بچینم ” – به قول مامان همین ناراحتی از تقلید لحن ناز نازیم بود که در سالهای بعد باعث شد خیلی تند تند حرف بزنم که مبادا باعث خنده شوم – و بعد گفت ” باز هم میایی که بری گل بچینی ” ؟؟؟؟

آن سال عید نیمه شب بود …یعنی صبح زود بود . سفره را که چیدم به مادر بزرگ گفتم حتما بیدارمان کند . نمیخواستم آن سال سفره عید را از دست بدهم …بیدار شدیم و سال را تحویل کردیم … دلم میتپید… با همه وجود از خدا خواستم تصمیممان درست باشد .
عکس آقا جون و جای خالیش همیشه اشک به چشمم میاورد…مادربزرگ قرآن را بوسید و برای صلح و سلامتی دعا کرد.*و دشت سال نو را از لای قرآن داد .
.
.
.
حالا ششمین بهاره که سعی میکنم خودم رو راضی کنم …
ششمین بهار که چهارشنبه سوریش را میشمارم و باز هم شک میکنم …
ششمین بهاره که نه خانه تکانی رسمی انجام میدهم و نه خرید …
ششمین بهار که خودم را در آغوش مامان و بابا نمیاندازم و تولد بابا را با سال نو جشن نمیگیرم .
ششمین بهار که به جای سنبل سینره سر سفره نمیگذارم …
ششمین بهار که بوی اسکناس نو و عینک بابا و عشق لبریز مامان رو از نزدیک نمیبینم …
ششمین بها رکه با خودم کلنجار میروم که سبزه بیاندازم یا نه …تا امسال همیشه سفره هفت سین را به پا کرده ام …ولی اینبار هنوز با خود کنار نیامده ام …شاید زمستان طولانی باور آمدن بهار را از من ربوده !
————————————————————————
* اینها رو که مینوشتم یادم آمد و چه عیدی بود آن سال …نگرانی مادر بزرگ از حمله احتمالی به ایران بود…تلویزیون دائم اخبار حمله امریکا و عراق را میگفت و من ته دلم قنج میرفت که یک دیکتاتور از روی زمین کم میشود. تلویزیون ایران بسیار مضحکانه کارشناسان امور جنگی نشان میداد که تک تکشان تحلیلهاشان برای برنامه های طنز خوب بود و در دید و بازدیدها همه میگفتند خوش به حالتان که میروید و من ته دلم میلرزید که اگر جنگی شود عزیزانم را چه کنم …